Bij parallel ouderschap regel je het ouderschap zoveel mogelijk apart, met zo min mogelijk contact tussen jullie. Het doel is niet om beter samen te werken, maar om je kinderen buiten de strijd te houden.

Sommige ouders kunnen na een scheiding prima met elkaar overleggen. Lang niet iedereen. Soms blijven gesprekken moeizaam, komen dezelfde ruzies steeds terug en kost zelfs een simpele afspraak over de kinderen enorm veel energie. Wat doe je dan, als samenwerken niet meer lukt maar je allebei wél een goede ouder wilt zijn?

Wat is parallel ouderschap?

Bij parallel ouderschap geef je allebei zelfstandig invulling aan je rol als ouder. Je houdt het contact met elkaar zo beperkt mogelijk en je bemoeit je niet met wat er in het huis van de ander gebeurt.

Jullie blijven allebei betrokken bij je kinderen, maar je organiseert het ouderschap grotendeels los van elkaar.

In de praktijk komt het hierop neer:

  • Je bent zelf verantwoordelijk voor de dagelijkse opvoeding in jouw huis.
  • Contact beperk je tot wat echt nodig is over de kinderen.
  • Afspraken over zorg, vakanties en overdrachten leg je zo duidelijk mogelijk vast.
  • Je probeert elkaars manier van opvoeden niet te veranderen.
  • Wat je kind nodig heeft, blijft voorop staan.

De gedachte erachter is simpel. Als samenwerken telkens strijd oplevert, kan minder afhankelijkheid van elkaar juist meer rust geven.

Wat is het verschil met co-ouderschap?

Deze twee sluiten elkaar niet uit. Co-ouderschap gaat over de verdeling: hoeveel tijd de kinderen bij wie zijn. Parallel ouderschap gaat over de omgang: hoe jullie met elkaar omgaan en wie waarover beslist.

Je kind kan dus de ene week bij jou zijn en de andere week bij de andere ouder, terwijl jullie de dagelijkse opvoeding vrijwel volledig gescheiden invullen.

Samenwerkend ouderschap Parallel ouderschap
Regelmatig overleg Alleen overleg als het moet
Veel samen afstemmen Duidelijke afspraken, vooraf vastgelegd
Flexibel in onderling overleg Voorspelbaar en vast
Afstemmen over de opvoeding Eigen regels per huis
Samen oplossingen zoeken Zo min mogelijk van elkaar afhankelijk

Ouderschap na een scheiding kent veel vormen en de ene is niet beter dan de andere. Wat bij jullie past, hangt af van je situatie, van hoeveel conflict er is, van de veiligheid en van wat je kinderen nodig hebben.

Hoe je de verdeling zelf vastlegt, lees je op de pagina over de zorgregeling en het wisselschema.

Parallel solo-ouderschap: ieder een eigen begeleider

Naast parallel ouderschap bestaat er een begeleidingsvorm die parallel solo-ouderschap heet, afgekort PSO. Die wordt in Nederland en België aangeboden door organisaties in de jeugdhulp.

Het verschil zit hem in één ding en dat is meteen waar het woord “solo” vandaan komt: jullie praten niet samen met een hulpverlener, maar ieder met een eigen hulpverlener. Die twee begeleiders overleggen bewust niet over de inhoud, alleen over het proces.

Zorggeslaagd beschrijft het zo: “Parallel Solo Ouderschap richt zich niet op samenwerken, maar op het versterken van elke ouder apart.” Je werkt dan aan je eigen pijn na de scheiding, aan je rol als ouder, aan de band met je kind en aan communiceren zonder dat het ruzie wordt.

Hoe het traject er precies uitziet verschilt per aanbieder. Bij Enver in Rotterdam-Rijnmond zijn er individuele gesprekken, gemiddeld eens per twee weken, plus gesprekken met de kinderen zelf om hen sterker te maken. Zo’n traject duurt daar gemiddeld zes tot negen maanden.

Belangrijk om te weten: de begrippen worden niet overal hetzelfde gebruikt. Bij sommige aanbieders is parallel solo-ouderschap een eigen traject náást parallel ouderschap, met een andere inhoud. Vraag dus altijd na wat een organisatie er precies onder verstaat.

Voor wie is dit bedoeld?

Parallel ouderschap is het overwegen waard als jullie langdurig vastlopen en elke poging om samen te werken vooral nieuwe spanning oplevert. Bijvoorbeeld als:

  • gesprekken over de kinderen regelmatig eindigen in verwijten
  • je bij elk nieuw bericht van je ex al spanning voelt
  • afspraken steeds opnieuw ter discussie staan
  • overleg of mediation niet genoeg heeft opgeleverd
  • je kinderen merkbaar last hebben van de spanning
  • je behoefte hebt aan duidelijke grenzen

Jullie hoeven het hier niet samen over eens te zijn. Je kunt ook in je eentje begeleiding zoeken om anders met de situatie om te gaan.

Wel een belangrijk voorbehoud. Er is verschil tussen moeizame communicatie en situaties waarin sprake is van intimidatie, dwang, stalking of huiselijk geweld. Wanneer veiligheid in het geding komt, hoort er passende hulp bij. Twijfel je, bespreek het dan met een hulpverlener of met Veilig Thuis.

Hoe ziet het eruit in de praktijk?

Stel: elk jaar ontstaat er gedoe over de vakantieverdeling. Jij wilt vroeg plannen, de andere ouder geeft pas laat duidelijkheid. Wat begint als een praktische vraag, eindigt telkens in frustratie.

Bij parallel ouderschap haal je die terugkerende afhankelijkheid eruit. Je legt bijvoorbeeld een verdeling voor meerdere jaren vast, met de schoolvakanties, feestdagen en overdrachten erin. Dan hoef je die discussie niet elk jaar opnieuw te voeren.

Hetzelfde principe werkt op andere punten:

Een vaste zorgregeling. Een vast schema maakt voorspelbaar wanneer je kinderen waar zijn. Wijzigingen gaan volgens afspraken die je vooraf hebt gemaakt.

Korte, zakelijke berichten. Je schrijft alleen over wat nodig is voor de kinderen. Kort, feitelijk, zonder verwijten. Hoe je dat doet staat in zes regels voor respectvolle communicatie.

Ruimte voor twee verschillende huizen. Bij de een geldt misschien een andere bedtijd of schermtijd dan bij de ander. Zolang je kind zich veilig kan ontwikkelen, hoeft niet elk verschil een discussie te worden.

Afspraken over de grote beslissingen. Bij gezamenlijk gezag blijven bepaalde besluiten samen. Parallel ouderschap verandert daar niets aan. Spreek dus af hóe je die besluiten neemt als rechtstreeks overleg moeilijk is. Zoiets hoort thuis in je ouderschapsplan.

Je kind erbuiten houden. Kinderen zijn geen boodschappers. Ze hoeven jullie conflict niet op te lossen en niet te kiezen.

Wat zegt het onderzoek?

Het beste Nederlandse overzicht komt van Wezenberg, Wildeman, Pannebakker en Klein Velderman (2022) in het Tijdschrift voor Orthopedagogiek. Zij combineerden een literatuurstudie met gesprekken met mensen die er in de praktijk mee werken. Hun conclusie: het empirisch bewijs is nog schaars, maar het beeld is voorzichtig positief. Professionals zien dat het rust en duidelijkheid geeft. Meer onderzoek is nodig. Een leesbare samenvatting staat bij het Expertisecentrum Dwingende Controle.

In 2025 verscheen in het Journal of Family Trauma, Child Custody & Child Development een artikel van Anderson en Upthegrove, Parallel parenting with purpose. Zij beschrijven een uitgewerkt kader voor parallel ouderschap bij veel conflict. Let wel: het is uitdrukkelijk een theoretisch kader, geen onderzoek met uitkomsten. Het laat zien hoe je het zou kunnen opzetten, niet dat het bewezen werkt.

Een overzichtsstudie van Mahrer en collega’s (2018) laat zien dat bij gezinnen met veel conflict vooral de kwaliteit van de opvoeding telt: als minstens één ouder het goed doet, gaat het beter met het kind. Minder contact tussen ouders is dus op zichzelf geen garantie.

Wat betekent het voor kinderen?

Kinderen hebben veiligheid en voorspelbaarheid nodig en de ruimte om van allebei hun ouders te houden zonder zich verantwoordelijk te voelen voor jullie verhouding.

Als ouders blijven botsen, voelen kinderen die spanning, ook als ze er niet bij zijn. Parallel ouderschap probeert die blootstelling te verkleinen door het contact anders te organiseren.

Tegelijk is minder contact geen doel op zich. Je moet nog steeds genoeg informatie uitwisselen, je kind emotioneel steunen en letten op signalen van stress of een loyaliteitsconflict.

Het gaat er niet om de andere ouder uit beeld te houden. Het gaat erom dat jullie strijd zo min mogelijk deel uitmaakt van het leven van je kind.

Kun je het doen als de ander niet meewerkt?

Je kunt niet in je eentje de afspraken veranderen. Bestaande afspraken over zorg en gezag blijven gewoon gelden.

Wat je wél zelf bepaalt, is hoe jij communiceert:

  • je berichten beperken tot wat nodig is
  • zakelijk en vriendelijk blijven, ook als de ander emotioneel reageert
  • niet op elk verwijt ingaan
  • afspraken zorgvuldig vastleggen en nakomen
  • zelf begeleiding zoeken om je grenzen beter te bewaken

Die aanpak lijkt op wat wel de grey rock-methode wordt genoemd: kort en feitelijk reageren. Met kinderen erbij werkt een vriendelijke variant daarvan meestal beter: de yellow rock-methode.

Worden afspraken structureel niet nagekomen, dan is advies van een hulpverlener of een familierechtadvocaat verstandig.

Hoe BeNice hierbij helpt

Ook als je het ouderschap apart regelt, blijft er contact nodig over de kinderen. Dat contact kan rustiger en overzichtelijker. Daar is BeNice voor gemaakt: een app voor gescheiden ouders die rust zoeken in de communicatie en overzicht in de afspraken.

  • Rustiger schrijven. Elk bericht gaat langs de Feedback Coach, die helpt het kort, feitelijk en bij de kinderen te houden.
  • Beschermd lezen. Staat het Filter aan, dan lees je een scherp bericht als neutrale versie.
  • Afspraken zonder discussie. Het wisselschema staat in de agenda, een ruil vraag je met een wisselverzoek en kosten gaan in het Kasboek. Er blijft weinig over om in de chat te bespreken.
  • Informatie zonder te hoeven vragen. School, huisarts en allergieën staan in Gedeelde info.
  • Op jouw moment. Met stille uren houd je meldingen tegen op de uren die jij kiest en CheckPoint houdt bij welke vragen nog openstaan.
  • Ook als de ander niet meedoet. Met BeNice Solo komen jouw berichten bij de andere ouder binnen als e-mail.

BeNice vervangt geen hulpverlener, mediator of advocaat. Het maakt het praktische contact rondom je kinderen minder belastend, zodat er in de begeleiding ruimte overblijft voor wat er echt toe doet.

Meer hierover staat in de veelgestelde vragen.

Veelgestelde vragen over parallel ouderschap

Is parallel ouderschap hetzelfde als co-ouderschap?

Nee. Co-ouderschap gaat over de verdeling van zorg en verblijf. Parallel ouderschap gaat over hoe jullie met elkaar omgaan en het ouderschap organiseren. Ze kunnen naast elkaar bestaan.

Is parallel ouderschap wettelijk geregeld?

Nee, het is in Nederland geen aparte gezagsvorm. Het verandert niets aan de afspraken over gezag, zorg of omgang die er al liggen.

Moeten we dan nog met elkaar communiceren?

Ja, over wat nodig is voor de kinderen en over wat bij gezamenlijk gezag hoort. Het uitgangspunt is wel: zo beperkt mogelijk en alleen over feiten.

Kan het zonder mediator?

Een deel kun je zelf doen. Bij langdurige conflicten of onduidelijke afspraken is begeleiding verstandig.

Is het goed voor kinderen?

Het kan helpen om kinderen minder bloot te stellen aan jullie conflict. Of het echt werkt, hangt af van de situatie, de veiligheid en vooral van de kwaliteit van de opvoeding. Het onderzoek is voorzichtig positief, maar nog beperkt.

Is het voor altijd?

Niet per se. Voor sommige ouders is het blijvend, voor anderen tijdelijk, tot de emoties zijn gezakt. Er is geen moment waarop je weer intensief moet gaan samenwerken.

Wat als de ander zich niet aan afspraken houdt?

Leg concrete problemen zorgvuldig vast en houd je eigen berichten zakelijk. Gebeurt het structureel, zoek dan advies bij een hulpverlener of familierechtadvocaat.

Tot slot

Na een scheiding wordt vaak gezegd hoe belangrijk het is dat ouders blijven samenwerken. En als dat lukt, is dat mooi.

Maar soms is juist die voortdurende poging tot samenwerken de bron van nieuwe spanning. Parallel ouderschap laat zien dat er ook een andere weg is: ieder verantwoordelijk voor het eigen ouderschap, met duidelijke afspraken en zo min mogelijk onnodig conflict.

Want uiteindelijk draait het niet om hoeveel jullie overleggen, maar om de vraag of je kinderen zich veilig en geliefd voelen.

Minder strijd tussen ouders. Meer ruimte om kind te zijn.

Wil je het contact over de kinderen rustiger en overzichtelijker maken? Kijk dan wat BeNice voor je kan doen.

Bronnen: Wezenberg, Wildeman, Pannebakker & Klein Velderman (2022), Tijdschrift voor Orthopedagogiek, samengevat door het Expertisecentrum Dwingende Controle. Anderson & Upthegrove (2025), Parallel parenting with purpose, Journal of Family Trauma, Child Custody & Child Development 22(3), 354–371. Mahrer, O’Hara, Sandler & Wolchik (2018), Does shared parenting help or hurt children in high-conflict divorced families?, Journal of Divorce & Remarriage 59(4), 324–347. Beschrijvingen van parallel solo-ouderschap van Zorggeslaagd en Enver, geraadpleegd op 12 oktober 2026.